Zespoły behawioralne związane z zaburzeniami fizjologicznymi i czynnikami fizycznym (ICD-10 F50 – F59)

Tutaj skupimy się na zaburzeniach odżywiania.

 

Trudno odpowiedzieć na pytanie, gdzie kończy się odchudzanie i normalna dbałość o sylwetkę, a zaczynają zaburzenia jedzenia. Najbliższe prawdy wydaje się sformułowanie, że…
…CHOROBA ZACZYNA SIĘ WTEDY, GDY ODCHUDZAJĄCA SIĘ OSOBA TRACI KONTROLĘ NAD ZACHOWANIAMI ZWIĄZANYMI Z JEDZENIEM I ODCHUDZANIEM.

Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa)
Anorexia nervosa- Określenie to po raz pierwszy zostało użyte przez angielskiego lekarza Sir Williama Gulla, w 1873r. Jest zaburzeniem o podłożu psychologicznym i związana jest z negatywnymi emocjami. Często, acz błędnie przypisywana jest osobom odchudzającym się. Dotyka głównie dziewcząt i młodych kobiet (Jedna na tysiąc w wieku od 13-25 lat, najczęściej między 15 a 18 rokiem życia).Badania wykazują, że jest to choroba psychiczna o najwyższym ryzyku śmiertelności, sięgającym 18%. Przyczyną śmierci chorych zwykle jest samobójstwo, nagła niewydolność krążenia lub zaburzenia elektrolitowe.

Choroba, jaką jest jadłowstręt psychiczny może pojawić się nagle na skutek wystąpienia nieoczekiwanego wydarzenia. Może być także konsekwentnie i długotrwale postępującym procesem, który rozwijając się latami często nie pozwala chorującej osobie zdać sobie sprawy z tego, że występujące u niej sygnały stanowią o zaistniałym zaburzeniu.

Anoreksja jest efektem działania wielu czynników, są nimi uwarunkowania:

  • Rodzinne
  • Społeczno-kulturowe (ideał szczupłej sylwetki, społeczne oczekiwanie atrakcyjności)
  • Indywidualne (zaburzone postrzeganie obrazu własnego ciała, silna potrzeba osiągnięć, perfekcjonizm, lęk przed “dorosłością”, negatywny stosunek do dojrzewania, niska samoocena i brak wiary w siebie).

Ugruntowana w naszym kręgu kulturowym filozofia poświęcania się kobiet, też nie jest tu bez znaczenia. Córki uczy się rezygnowania z własnych pragnień, wymaga od nich dużej wrażliwości na potrzeby innych, tego, że szlachetniej jest dawać niż brać.

Taka postawa umartwiania się jest bliska anorektyczkom, nie tylko wywołuje objawy tej choroby, ale i wzmacnia je („im więcej wytrzymam, im bardziej wyrzekać się będę przyjemności, tym większa będzie moja satysfakcja i moralna przewaga nad innymi”). Tylko w taki sposób – walcząc ze sobą – anorektyczki podnoszą swoją samoocenę i manipulują otoczeniem, chcąc zyskać jego zainteresowanie, a także zaspokoić od dziecka frustrowaną potrzebę bezpieczeństwa.

Istotnym czynnikiem, który w połączeniu z określonymi cechami indywidualnymi dziecka może stanowić powód wystąpienia anoreksji jest środowisko rodzinne.

Pierwszym niepokojącym sygnałem anoreksji jest utrata kontroli nad odchudzaniem przejawiająca się przesuwaniem granicy pożądanej wagi w dół. Mimo chudości dziewczyna wciąż uważa, że nie jest jeszcze wystarczająco szczupła.
Z każdym dniem, każdym tygodniem trwania choroby coraz trudniej jest powrócić do normalnego jedzenia i normalnej wagi. Myśl, że może przytyć choćby kilka gramów zaczyna napawać ją przerażeniem i wzbudza paniczny lęk.

POJAWIENIE SIĘ ANOREKSJI TO NIE JEDEN NAGŁY PUNKT ZWROTNY, LECZ DŁUGOTRWAŁY PROCES!!!

Anoreksja jest dość ciężką chorobą psychiczną i tak też powinna być traktowana.
W praktyce oznacza to, że nie każda bardzo chuda osoba cierpi na anoreksje, ale też nie każda anorektyczka jest bardzo chuda. Błędem jest zatem ocenianie stanu psychicznego tylko po masie ciała. Charakterystyczną cechą anoreksji jest to, że chore charakteryzuje znaczna rozbieżność pomiędzy uczuciami i myślami. Wiedzą, że są chude, słyszą, że wszyscy je tak oceniają, ale mimo to czują, że niektóre części ciała są za grube. Dotyczy to zwłaszcza brzucha i ud.

Wyróżniamy dwie grupy pacjentek chorych na anoreksję:

  • Stosujące „diety”- tracą na wadze przez skrajne ograniczenie ilości pożywienia (mogą okresowo nadużywać środków przeczyszczających) Stanowią one ok.60% wszystkich pacjentek chorych na anoreksję.
  • Stosująca środki przeczyszczające i wymuszająca wymioty, zjada więcej (czasem poddaje się napadom niepohamowanego przejadania się) ale tymi sposobami starają się nie dopuścić, aby składniki pożywienia zostały wchłonięte przez przewód pokarmowy. W tym zachowaniu są podobne do wielu kobiet cierpiących głównie na napady bulimii.

Anoreksję (jadłowstręt psychiczny) diagnozuje się, gdy występują wszystkie wymienione niżej objawy:

  • Kobieta jest przesadnie wrażliwa na punkcie swojej tuszy lub ma chorobliwy lęk przed utyciem oraz przed straceniem kontroli nad tym, ile je. Ta obawa sprawia, że postępuje tak, aby schudnąć. Większość pacjentek z anoreksją psychiczną drastycznie ogranicza ilość spożywanych pokarmów. Szczególnie tych, które zawierają węglowodany oraz tłuszcze. Każda ilość pokarmów jest ograniczona. Niektóre osoby chore na anoreksję stosują inne metody obniżania swej wagi np. wywoływanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, odwadniających, forsowna gimnastyka.
  • Spadek wagi lub, u dzieci, brak przybytku wagi prowadzący do masy ciała o co najmniej 15% poniżej prawidłowej lub oczekiwanej stosownie do wieku i wzrostu. Zanim jednak postawi się diagnozę anoreksji psychicznej, trzeba wziąć pod uwagę, czy dana osoba: nie cierpi na jakieś inne psychozy np. uważa, że jej jedzenie jest zatrute, czy nie ma depresji. Czy nie jest to jakaś choroba fizyczna, np. ostatnie stadia choroby nowotworowe, czy też gruźlicy, kiedy ciało jest skrajnie wyniszczone.

Jednym ze sposobów oceny stopnia odżywiania jest sposób opracowany przez belgijskiego astronoma, dr Queteleta, w 1871. Wskaźnik określa się mianem Body Mass Index-BMI- to wskaźnik wagowo-wzrostowy. Oblicza się z prostego wzoru:

BMI = masa ciała(w kg) / wzrost2 [m2]

Badaną osobę waży się w ubraniu domowym, bez obuwia.
Jeżeli dla danej osoby współczynnik BMI znajduje się w zakresie 19.9-15.1 ma ona niedowagę, jeżeli dana osoba ma mniej niż 15.1 wtedy prawdopodobnie ma anoreksję.

  • Trzecia cecha, to zaburzenia endokrynne przejawiające się u kobiet zanikiem miesiączkowania. Brak ten może się pojawić już we wczesnej fazie choroby, zanim pacjentka straci znacznie na wadze. Większość kobiet przestaje miesiączkować, gdy ich BMI znajdzie się w granicach wartości BMI 17-19 (wyjątkiem jest krwawienie z dróg rodnych u kobiet stosujących substytucyjne leczenie hormonalne, najczęściej w postaci przyjmowania tabletek antykoncepcyjnych). Zaś u mężczyzn pojawia się utrata zainteresowań seksualnych i potencji stwierdza się również wzrost poziomu hormonu wzrostu i kortyzolu oraz zmiany metabolizmu hormonu tarczycy i zaburzenia wydzielania insuliny
  • U dzieci występuje ponadto opóźnienie albo zahamowanie licznych zjawisk związanych z okresem pokwitania (wzrost ulega zatrzymaniu, u dziewcząt nie rozwijają się piersi i występuje pierwotny brak miesiączek, u chłopców narządy płciowe pozostają w stanie dziecięcym); objaw ten można zaobserwować, jeśli początek choroby miał miejsce przed okresem pokwitania; po powrocie do zdrowia pokwitanie często przebiega normalnie.

Jeśli nie występują wszystkie wymienione wyżej objawy, lub występują w łagodniejszym nasileniu, diagnozuje się jadłowstręt psychiczny atypowy.
U dziewczyny, cierpiącej na tą chorobę może występować miesiączka, może nie mieć nasilonych lęków przed otyłością; występuje natomiast znaczny spadek masy ciała i zachowanie ukierunkowane na utratę wagi.

Często u kobiet chorych na anoreksję psychiczną mogą występować inne zaburzenia psychiczne lub fizyczne np.:
– zaburzona percepcja własnego ciała – kobieta widzi się większą, szerszą i grubszą niż jest w rzeczywistości
– zaprzeczanie, że jest się chudym
– odmowa utrzymania masy ciała na najniższej prawidłowej granicy
– bardzo silne reakcje na nawet znikome zmiany masy ciała: wzrost-silna złość, spadek-euforia

Spadek wagi chore osiągają w wyniku coraz większego ograniczenia jedzenia. Początkowo ze swojej diety eliminują słodycze i pokarmy tłuste, potem węglowodany, następnie białko. Dieta staje się coraz bardziej monotonna i uboga. Przestają jeść pieczywo, najpierw białe potem ciemne. Następnie eliminują chleb chrupki, makaron, kaszę, ryż, ziemniaki.
Wiele z nich prawie w ogóle przestaje jeść. Tak drastyczne ograniczenia nie świadczą jednak o utracie apetytu. Chore bowiem bardzo lubią jeść i bardzo długo odczuwają głód. Często całą energię psychiczną zużywają właśnie na walkę z ciągłym uczuciem głodu.

Chore dziewczęta na ogół bardzo lubią gotować. Studiują książki kucharskie, a zwłaszcza podręczniki zdrowego żywienia. Nikt tak dobrze jak one nie wie, jaka wartość kaloryczną mają poszczególne potrawy.
Jednak dokładna, wręcz obsesyjna znajomość kaloryczności nie przekłada się na zmianę stylu odżywiania. Rygorystyczne diety stosowane przez chore nie mają nic wspólnego z ich wiedzą, ponieważ dziewczęta nie wierzą, że jedząc produkty niskokaloryczne nie będą tyły. Niektóre z nich twierdzą, że nie wiedzą co mają jeść i jak, by nie przytyć.

Paniczny lęk przed przybraniem na wadze zmusza je do walki na śmierć i życie z każdym dodatkowym dekagramem, z kęsem jedzenia. Stale spierają się o to, że ich porcje są zbyt duże i potrafią zareagować prawdziwą rozpaczą na niewielki przyrost wagi. Często płaczą i złoszczą się.

Kiedy chuda dziewczyna twierdzi, że ma nadal za grube uda, czy pośladki, że może jeszcze schudnąć, to mamy do czynienia z wyraźnym zaburzeniem w ocenie rzeczywistości. Ta niezdolność do realistycznego postrzegania własnego ciała, będąca jedną z charakterystycznych objawów anoreksji powoduje, że niektórzy psychiatrzy porównują anoreksję do poważnych chorób psychicznych w których występuje nierealistyczna ocena rzeczywistości.

Inne objawy anoreksji psychicznej
– niska waga ciała
– brak izolującej warstwy tkanki tłuszczowej (wrażliwość na niskie i wysokie temperatury)
– zimne ręce i stopy, które często są sine
– sucha skóra
– włosy-suche i łamliwe
– na twarzy, plecach i ramionach może pojawić się miękki, puszysty meszek zwany lanugo
– zwolnienie tętna
– obniżenie ciśnienia tętniczego krwi
– mimo tego reakcje pacjentek z anoreksją na wysiłek fizyczny jest normalna i tętno wzrasta do tego samego stopnia, jak u kobiet nie mających omawianego zaburzenia.
– perystaltyka jelit i częstość wypróżnienia u wielu chorych maleje, ponieważ w jelitach znajduje się za mało treści, by pobudzać ruchy robaczkowe.
– zaparcia są regułą.
– stosowanie głodówek mogło doprowadzić do poważnego niedoboru witamin.
– u niektórych kobiet mogą pojawić się obrzęki, szczególnie jeśli zdecydowały przytyć i jadły więcej.
– zanik mięśnia sercowego –objaw „małego serca”
– skurcze przedwczesne przedsionkowe i komorowe
– zwolnienie akcji serca do 60 uderzeń na minutę
– pojawienie się szmeru sercowego
– przedłużenie przewodzenia poprzez pęczek Hisa, hipotensja ortoststyczna
– zawroty głowy
– obniżenia tętniczego krwi
– omdlenia
– zaburzenia motoryki opróżnienia żołądka
– uczucie nadmiernej pełności w śródbrzuszu
– bóle brzucha
– wzdęcia i zaparcia.
– zmiany wielkości jajników, macicy i cech śluzówki pochwy
– łuszczenie
– suchość i mała elastyczność skóry określanej mianem „brudnej”
– czasem zanik zmian trądzikowych
– wypadanie włosów pod pachami i na wzgórku łonowym, kruchość i łamliwość na głowie
– osteoporoza
– wrażliwość występowania skrycie przebiegających, nasilających wyniszczenie organizmu infekcji
– w wypadku żarłoczno-wydalającego anorexia nervosa na plan pierwszy mogą się wysunąć zaburzenia związane z wymiotami i nadużywaniem środków przeczyszczających.
– Wzrost poziomu testosteronu u kobiet związany z zaburzeniami metabolizmu androgenów nadnerczowych,
– podwyższony poziom testosteronu związany z zaburzeniami obwodowej konwersji androgenów;

Biologiczne metody leczenia to:

– terapia ratująca życie, przeciwdziałająca odwodnieniu, zaburzeniom elektrolitowym i wyniszczeniu
– restytucja wagi
– leczenie i przeciwdziałanie późnym powikłaniom

Anoreksja bulimiczna
Po dłuższym czasie odmawiania sobie większości pokarmów organizm wyczerpany ciągłą dietą i głodówkami kategorycznie zaczyna się domagać jedzenia. Choroba charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych okresów niejedzenia z napadami gwałtownego, nadmiernego objadania się z następowymi zachowaniami kompensacyjnymi (wymioty, środki przeczyszczające, odwadniające). Często napad jest poprzedzony uczuciami niepokoju lub narastającego napięcia nerwowego.

Podczas napadu chore zjadają ogromne ilości pokarmów, często wysokokalorycznych. Ich łączna zawartość kaloryczna dochodzi nawet do 8000 kcal. Osoba dotknięta anoreksją bulimiczną w czasie ataku ma poczucie całkowitego braku kontroli i niemożności przerwania jedzenia. Po incydencie występuje najpierw uczucie ulgi, a później ogromne poczucie winy. Stosują wtedy zachowania kompensujące, z których najbardziej znanym jest prowokowanie wymiotów i używanie środków przeczyszczających.

Poczucie winy nieraz jest tak ogromne, że chore nie widząc innego rozwiązania popełniają samobójstwa.

Żarłoczność psychiczna (bulimia nervosa)
Najczęściej bulimia pojawia się u kobiet, które stosowały wiele różnych diet w celu obniżenia wagi ciała oraz w powiązaniu z sytuacjami takimi jak kryzys w rodzinie, rozwód, śmierć bliskiej osoby, stres egzaminacyjny, ciąża, zmiana pracy. Choroba charakteryzuje się występowaniem ataków gwałtownego, nadmiernego objadania się. Często napad poprzedzony jest uczuciami niepokoju lub narastającego napięcia nerwowego.

Chore stosują po ataku zachowania kompensujące, z których najbardziej znanym jest prowokowanie wymiotów. Inne to restrykcyjna dieta pomiędzy epizodami, stosowania leków „odchudzających”, odwadniających, przeczyszczających, lewatyw, intensywny wysiłek fizyczny bądź picie alkoholu i używanie narkotyków. Występują przemiennie okresy poprawy oraz nawrotów ataków bulimii. Często bulimia przebiega subklinicznie i niepełnoobjawowo. Pacjentki mają poczucie choroby i szukają pomocy medycznej.

Kryteria konieczne do rozpoznania żarłoczności psychicznej obejmują:

– nawracające epizody przejadania się – co najmniej dwa razy tygodniowo w przeciągu 3 miesięcy, w czasie których w krótkim czasie spożywane są duże ilości pokarmu,
– utrzymuje się uporczywa koncentracja na jedzeniu i silne pragnienie lub poczucie przymusu jedzenia,
– pacjent usiłuje przeciwdziałać efektom „tycia” za pomocą jednej lub więcej z następujących metod:
a.prowokowanie wymiotów,
b.prowokowanie wydalania stolca,
c.kolejne okresy głodowania,
d.stosowanie: leków obniżających łaknienie, moczopędnych etc.
– samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem.

Biologiczne metody leczenia bulimii psychicznej
Leczenie bulimii to zapobieganie stanom zagrożenie życia i powikłaniom oraz stosowanie farmakoterapii lekami przeciwdepresyjnymi i środkami pomagającymi utrzymać kontrolę nad ilością jedzenia. Przede wszystkim należy zapobiegać skutkom wymiotów, stosowania środków przeczyszczających i odwadniających, a także nadmiernemu rozpychania żołądka. Są to najczęściej powikłania ze strony przewodu pokarmowego i zaburzenia elektrolitowe.

Leczenie bulimii i anoreksji bulimicznej powinno składać się z psychoterapii, odpowiednio dobranej farmakologii (leki antydepresyjne, Meridia). Chore nie powinny również jadać w samotności, a ich porcje powinny być niewielkie. Najlepszym rozwiązaniem jest stała kontrola rodziców, lub opiekunów nad tym ile chora je.

Dużą uwagę należy zwrócić na myśli samobójcze, które bardzo często pojawiają się w anoreksji bulimicznej i bulimii.
Współcześnie model leczenia zaburzeń odżywiania się ma charakter hospitaliczny, czyli oprócz terapii somatycznej stosuje się działania psychoterapeutyczne. Wymaga to bardzo dobrej współpracy zespołu leczącego, w tym także pielęgniarskiego. Zarówno w anoreksji jak i w bulimii stosowany jest najczęściej program leczenia łączący różne podejścia teoretyczne i metody leczenia.

Do metod tych należą:
-terapia psychodynamiczna
-psychoperapia poznawczo-behawioralna
– terapia rodzinna
– psychoterapia grupowa
– terapia skoncentrowana na ciele
– grupy wsparcia i grupy samopomocy

  • Terapia psychodynamiczna pozwala pacjentowi wyrazić i określić swoje uczucia oraz doświadczyć empatycznego, nie oceniającego zrozumienia drugiej osoby. Celem tej terapii jest odzielenie się pacjenta od dysfunkcjonalnego systemu rodzinnego, złagodzenia poczucia winy i umożliwienie prawidłowego rozwoju psychoseksualnego.
  • Psychoterapia poznawczo-behawioralna zajmuje ważne miejsce w leczeniu zaburzeń odżywiania się i znajduje coraz więcej zwolenników. U pacjentów wyniszczonych lub ze znacznym ubytkiem wagi stosuje się techniki klasycznego warunkowania. W wypadku poprawy stanu somatycznego i psychicznego wdrażane są inne techniki poznawczo-behawioralne.
  • Omawiając terapię rodzinną należy podkreślić, że stosowanie tej terapii nie znaczy, że w rodzinach upatruje się przyczyny zaistniałych problemów. Uważa się, że w kształtowaniu relacji wewnątrzrodzinnych biorą udział wszyscy członkowie rodziny. Terapia rodzin jest jedną z podstawowych i skutecznych metod leczenia zaburzeń odżywiania się, szczególnie w odniesieniu do dzieci i młodzieży.
  • W leczeniu zaburzeń odżywiania psychoterapia grupowa stanowi ważny element leczenia i jest stosowana łącznie z innymi metodami leczenia. Wykorzystuje się psychoterapię grupową dzieci i młodzieży, zorientowaną na problematykę rodzinną oraz psychoterapię analiczną.
  • Terapia skoncentrowana na ciele (BOT) odziałuje na pacjentów poprzez pracę z ciałem. Jej celem jest stworzenie realistycznego obrazu ciała, ponieważ zaburzenia tego obrazu są uznawane za jedną z przyczyn zaburzeń odżywiania się.
  • Grupy wsparcia dla rodziny z problemem anoreksji i bulimii mają za zadanie udzielenia wsparcia swoim członkom, uczenie się sposobów radzenia sobie z problemem, zwiększenie społecznej świadomości.
  • Grupy samopomocy skupiają pacjentów z problemem anoreksji lub bulimii najczęściej w okresie poprawy po intensywnym leczeniu. Są one ważnym uzupełnieniem innych metod leczenia zaburzeń odżywiania się
    Bulimia atypowa
    To nawracające epizody przejadania i przeczyszczania, ale bez istotnej zmiany masy ciała.

Otyłość
Nadwaga lub otyłość to problem znaczącej części społeczeństwa. W ich rozwoju odgrywają rolę zarówno czynniki genetyczne jak i środowiskowe. Przyczyną otyłości może być duży apetyt i wtedy konieczne jest znalezienie skutecznego sposobu ograniczenia ilości jedzenia. Wiele osób z nadwagą nie je jednak dużo, a nawet mniej niż osoby szczupłe, ale ich organizm ma tak małe potrzeby energetyczne, że nawet ta niewielka ilość pożywienia okazuje się nadmierna.
W praktyce otyłość lub nadwaga oznacza zwiększenie masy ciała spowodowane zgromadzeniem nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej, ale zdarza się, że wzrost masy ciała może wynikać z zatrzymania wody w organizmie, zwiększenia masy mięśniowej, tkanek miąższowych itp.
Z otyłością i nadwagą wiąże się zwiększone ryzyko:
– niedokrwiennej choroby serca,
– nadciśnienia tętniczego,
– cukrzycy,
– choroby zwyrodnieniowej układu kostno-stawowego,
– a nawet niektórych nowotworów (rak trzonu macicy jajników i sutka u kobiet, rak okrężnicy, rak prostaty u mężczyzn)
Wymioty związane z innymi czynnikami psychologicznymi
Należą tu powtarzające się wymioty w zaburzeniach dysocjacyjnych (F44) i zaburzeniach hipochondrycznych (F45.2). Do kategorii tej nie zaliczamy wymiotów w schorzeniach sklasyfikowanych w innych rozdziałach. Terminem wymiotów związanych z innymi czynnikami psychologicznymi możemy natomiast uzupełnić rozpoznanie nadmiernych wymiotów ciężarnych (O21.) w przypadku, w którym główną przyczyną nawracających nudności i wymiotów podczas ciąży są czynniki emocjonalne.

Zaburzenia odżywiania się, nie określone
To zaburzenia nie podlegające kryteriom diagnostycznym powszechnie znanym bulimii i anoreksji psychicznej. To bardzo szeroka kategoria, a objawy mogą wskazywać na podobieństwo do wyżej wspomnianych chorób i często nimi są, nie mogą jednak być jako takie zdiagnozowane, ponieważ nie mieszczą się w wytycznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Stanowią ok. 50 % przypadków zaburzeń odżywiania się.

Wg DSM IV są to między innymi przypadki, gdy:
– występuje znaczna utrata wagi, ale nie niedowaga
– występują wszystkie kryteria diagnostyczne anoreksji psychicznej, oprócz utraty miesiączki
– występuje gwałtowne objadanie się, lecz nie dochodzi do zachowań kompensacyjnych, takich jak wymioty czy ćwiczenia fizyczne
– osoba jest w czasie leczenia specyficznego zaburzenia odżywiania lub jest we wczesnym stadium zaawansowania choroby
– występują bulimiczne zachowania kompensacyjne, lecz są nieregularne lub trwają krócej niż trzy miesiące
– występują zachowania kompensacyjne, lecz masa ciała jest niezmienna
– pokarm jest regularnie przeżuwany i wypluwany bez połykania

Zespół jedzenia nocnego
Chorobę charakteryzuje nieodparta potrzeba jedzenia w nocy. Osoba taka nie odczuwa apetytu rankiem, generalnie nie jada śniadań. Zjada duże ilości pożywienia w godzinach wieczornych, nie ma jednak napadów szybkiego jedzenia, to konsumpcja każdego wieczora lub nocy, głównie węglowodanów i cukru. Obecna bezsenność i depresja. Zaburzenie to może być związane również z silnym stresem.
Ortoreksja
Patologiczne natręctwo, obsesja na punkcie zdrowego odżywiania. Różnica między anoreksją a ortoreksją jest taka, że ortorektyk nie jest aż tak bardzo skupiony na wadze ciała i ilości spożywanych pokarmów a raczej na ich jakości. Wspólnym elementem jest narzucany sobie reżim, system nagród czy kar (w postaci jeszcze większego reżimu) za zjedzenie czegoś „nieczystego”. Osoba taka jada samotnie i w skupieniu, całe dnie spędza układając jadłospis i wybierając odpowiednie produkty. Skutki zdrowotne zależą od danej jednostki, ale nie są zazwyczaj bardzo drastyczne.

Dodaj komentarz